روزنامه‌اي [ = ژورناليستي ] مي‌نويسند ، نه علمي [ = پژوهشي ] مانند فقه و قانون . يعني چه ؟ براي مردم عامي مي‌نويسند . سخنراني [ = خطابه ] هستند . حرف علمي ندارند . مگر سخنراني اشكالي دارد ؟ مثلاً مي‌بينيد كه كتابي ضخيم و سيصد صفحه اي ، مواد علمي‌اش بيست صفحه است . يعني انشا وتكرارشان زياد است ؟ انشا زياد است ؛ از اين گذشته ، بعضي‌هايش عوامانه است ، چرت وپرت دارد ؛ بعضي‌ها خارج از موضوع است ؛ بعضي‌ها روايات ضعيف آورده و زياد حرف مي‌زند ، بعضي‌ها بازي مي‌كند و . . . انواعش هست . خب يك خواننده معمولي ، يا خواننده اي كم و بيش باسواد ولي غير متخصص ، كه به بازار رفته و مي‌خواهد كتاب بخرد ، بايد مواظب چه جوانبي باشد ؟ كسي كه اين كتاب‌ها را مي‌بيند و مي‌خواهد بخواند ، چه بايد كند ؟ يا در منبرها و سخنراني‌ها ، از مجالس كوچك خانگي تا مجالس بزرگ . يك مخاطب عام ، با اين همه محصولات مختلف درمورد مهدويت چه كار كند ؟ بايد پرس‌وجو كند و ببيند بهترين آثاري كه دراين باره نوشته‌اند و واقعاً محقّقانه و واقعاً علمي است ، كار چه كساني است و كتاب‌هاي آنها را بخرد . و گرنه همه نوع كتابي در بازار هست . به نظر من روش عصر ظهور خوب است ، اما خود عصر ظهور هم يك تهذيب و ويرايشي مي‌خواهد . * * *